Inschrijven Nieuwsbrief

De Vereniging van Huntington bestaat in 2026 vijftig jaar! We vieren deze mijlpaal op verschillende momenten gedurende het jaar.

De ziekte van Huntington is een progressieve neurologische aandoening die het steeds moeilijker maakt om bewuste bewegingen te controleren. Denk aan eenvoudige handelingen zoals iets oprapen. Tegelijkertijd kunnen onwillekeurige bewegingen (chorea) in de armen en benen optreden. Dit beïnvloedt de motoriek en maakt dagelijkse taken uitdagender.

Fysiotherapie speelt een cruciale rol bij het beheersen van deze veranderingen. Door te focussen op mobiliteit, balans, loopvermogen en algemene conditie, helpt een fysiotherapeut patiënten om met meer zelfvertrouwen te bewegen en hun zelfstandigheid zo lang mogelijk te behouden.

UniQure heeft aangekondigd dat de Amerikaanse geneesmiddelenautoriteit FDA een zogeheten Type A-overleg heeft ingepland om het vervolgtraject voor AMT-130 te bespreken.

Dit overleg richt zich op het vaststellen van het datapakket dat nodig is om in aanmerking te komen voor een versnelde goedkeuring in de Verenigde Staten. Na maanden van onzekerheid binnen de Huntington-gemeenschap wordt hiermee een volgende stap gezet.

De Vereniging van Huntington brengt allerlei informatiemateriaal uit om alle aspecten van de ziekte van Huntington onder de aandacht te brengen. Maar ook om mensen te helpen om te gaan met de gevolgen. Zo zijn er verschillende brochures in onze webwinkel, waaronder Psychosociale problematiek bij Huntington – Deel 1: partners en mantelzorgers.

Hoewel er veel bekend is over de medische en neurologische kenmerken van de ziekte van Huntington, blijft de impact op partners en mantelzorgers vaak onderbelicht. Toch heeft het samenleven met iemand met Huntington ingrijpende gevolgen voor het dagelijks leven, relaties, emoties en toekomstperspectief van naasten. Juist daarom heeft de Vereniging van Huntington deze brochure ontwikkeld.

Wie zorgt voor iemand met de ziekte van Huntington herkent het moment vaak haarfijn. Het is de dag waarop je beseft dat je niet langer alleen helpt, maar alles bij elkaar houdt. Niet één taak, maar het geheel. Niet tijdelijk, maar voortdurend. Tanita Allen schrijft erover in haar nieuwe blog.

In het begin lijkt het onschuldig. Je gaat mee naar afspraken. Je herhaalt dingen wat vaker. Je neemt ongemerkt de administratie over, omdat discussiëren over aanmaningen meer energie kost dan het zelf regelen. Je leert eerst te peilen hoe de sfeer is, voordat je iets zegt, omdat je nooit helemaal weet hoe je naaste zal reageren. En dan hoor je jezelf op een dag zeggen: “Ik ben overbelast.” Niet als klacht, maar als constatering.

Vereniging van Huntington is aangesloten bij