Overige verhalen
Jaco Wessels tekent portretten als strijd tegen Huntington
Auteur: Hans Polder
Met kunst de strijd aangaan tegen de ziekte van Huntington. Dat doet Jaco Wessels uit Nijverdal. Hij maakt in opdracht de prachtigste portretten met pastelkrijt. De opbrengst gaat volledig naar de Huntington-gemeenschap. Het wordt besteed aan onderzoek naar medicijnen of therapieën tegen de ziekte, of hulp aan mensen met Huntington en hun naasten.
Jaco maakte al jaren mooie werken, toen de Vereniging van Huntington ruim tien jaar geleden haar belangrijkste geldverstrekker kwijtraakte. Op dat moment begeleidde Jaco jongeren in de Vereniging, die zich later als Campagneteam Huntington afscheidden. “Waar haal je dan geld vandaan? Wat kan de jeugd doen om geld binnen te halen? Wat je dan ziet, is dat iedereen doet waarin hij of zij goed is en ik dacht: laat ik portretten maken. Dan betalen ze niet mij, maar het Campagneteam. Zo is het gekomen”, aldus Jaco.
Precies versus los
Jaco is bekend met de ziekte van Huntington. Zijn vrouw Gerda komt uit een Huntington-gezin en verloor haar moeder, twee broers en een zus aan de gevolgen ervan. Jaco is actief vrijwilliger in de Vereniging van Huntington. Hij is regiocontactpersoon Overijssel en Gelderland en docent klinische lessen. Zijn hobby startte eind vorige eeuw. Hij werd getriggerd door een advertentie met de tekst: “Iedereen kan leren tekenen”. “Kom maar op”, herinnert Jaco zich en hij pakte een potlood, later penselen en eindigde met brokken pastelkrijt. Hij volgde cursussen en ontmoette een dame, van wie hij dacht te kunnen leren. “Ik ben heel precies met tekenen. Zij juist niet. Zij wilde van mij het precieze leren en ik van haar dat losse. Toen ik in Nijverdal ging wonen, ben ik weer op cursus gegaan. Daar waren ze bezig met pastel. Dat kende ik niet goed. Het was een mooie combinatie van precies tekenen en dat losse. Pastel past mij wel.”
Opsteker
Jaco kreeg positieve reacties tijdens exposities. De grootste stimulans ontving hij van (glas)kunstenaar Frans Houben uit Ootmarsum toen die in Nijverdal een kunstwerk, als verjaardagscadeau voor Jaco’s vrouw, afleverde. “Houben zag mijn pastelwerken. Hij wilde wel wat van mij ophangen in zijn galerie. Dat stimuleerde me door te gaan.”
Jaco vond zijn passie in tekenen. Stoeien om een gezicht goed te krijgen is een uitdaging. “Hoe een tak van een boom hangt, maakt niet uit. Bij een neus is dat heel anders”, legt de kunstenaar uit. Hij maakte inmiddels 200 tot 300 portretten. Daar zitten karakteristieke koppen tussen uit verschillende werelddelen. ”Mijn vrouw en ik houden van reizen. Dan fotografeer ik vaak mensen. Oude gezichten vind ik mooi.”
Jaco, geïnspireerd door de stijl van de Franse kunstenares Nathalie Picoulet, gebruikt niet alleen de foto’s van zijn reizen om portretten te maken. Ook vindt hij zijn modellen op foto’s van een fotobank. Foto’s van bekendere personen zijn eveneens modellen voor zijn pastels. Ramses Shaffy, Liesbeth List, Amy Winehouse, David Bowie, BB King en Tom Hanks staan bij Jaco in het krijt. Het liefst werkt hij met een koptelefoon op. Zijn voorkeur? “J.J. Cale; ik heb hem ook getekend. Die vind ik geweldig. Relaxed en stoer genoeg om als favoriet te benoemen. Hij staat op een play list, die ik oude mannenmuziek noem. Van die oudjes zijn er al heel wat overleden.”
Ontwikkeling
Jaco’s manier van werken evolueert. Zijn de vroege portretten bijna fotografisch, nu hanteert hij het principe “less is more”. “Het hoeft geen foto te zijn. Daar hebben we fotografen voor. Wat ik nu probeer is iets te benadrukken. Dat doe ik door de achtergrond te veranderen. Juist vanwege zo’n achtergrond kun je een gezicht er mooi uit laten springen. Zo ontwikkel je je eigen stijl.” Jaco pakt een portret van paus Franciscus. De in april overleden kerkleider gaf Zuid-Amerikanen met Huntington in 2017 een wereldpodium tijdens een audiëntie. De Britse journalist Charles Sabine maakte daarvan een fascinerende YouTube-documentaire: “Dancing at the Vatican”. Jaco tekende de pastel op eigen initiatief van een foto: “Wat ik aan dit werk belangrijk vind, is dat ik zoveel mogelijk heb weggelaten en toch is de paus herkenbaar.”
