Clara gaat vaak met Geert naar het nieuwe gebouw om hem te laten wennen dat hij daar gaat wonen. Samen pakken ze al wat verhuisdozen in. Dan overlijdt de moeder van Clara.

PEG of pech…

De dag vóór de operatie van de PEG-sonde vertel ik je nogmaals wat er gaat gebeuren. Je reageert niet, maar even later zeg je: „Herinneren“. Dat is wel een heel bijzonder woord uit jouw mond. Ik vraag na of je bedoelt 'Nu weet ik het wel hoor' en dat blijkt inderdaad het geval te zijn. 

Het inbrengen van de PEG-sonde onder een roesje gaat zonder problemen en de dagbehandeling verloopt ook naar wens. Jij lijkt alles wel best te vinden, terwijl ik erg nerveus ben. Want mocht het mis gaan dan heb ík het gedaan, het was immers mijn idee. 

De volgende dag is een voedingsinfuus aangesloten waarmee je overdag druppelsgewijs de sondevoeding krijgt toegediend. Aan je rolstoel is een infuuspaal gemonteerd, zodat we kunnen gaan wandelen. Onderweg begint de sv-pomp irritant te piepen. Ik controleer het systeem, druk op start en zowaar..... hij doet het weer. 

De diëtiste heeft een schema opgesteld waarin de sondevoeding geleidelijk wordt opgehoogd. 

Op onze trouwdag is er toevallig 'muziek en zang' in het kerkje. We genieten samen van deze speciale middag. Tijdens onze wandelingen door het park begroet ik steevast alle cliënten/patiënten die we tegenkomen, ook al groet men niet altijd terug. In het begin moest ik erg wennen aan hun bijzondere en vaak onverzorgde uiterlijk, maar het zijn lieve en gevoelige mensen die de moeite waard zijn. Laatst bleef iemand staan en zei: „Is dat uw man? Wat zielig hè?“ Ik antwoordde dat het niet zielig is, want we gaan gezellig samen wandelen. 

Wat ziet deze patiënt wel, wat ik niet zie (wil zien)? Een andere patiënt bood me eens een drankje aan, omdat ik „Altijd zo lief ben voor mijn man“. 

De verpleegafdeling waar je woont gaat sluiten, het voldoet niet meer aan de eisen van deze tijd. Binnenkort gaan jullie verhuizen naar een nieuw paviljoen op hetzelfde terrein. Dit verdient enige voorbereiding en daarom wandelen we regelmatig langs het nieuwe gebouw en doen we alvast wat spulletjes in een verhuisdoos.

Je lijkt moe, het liefst blijf je alleen op je kamer en lig je onderuitgezakt in je rolstoel. Je mond is continu vies, omdat de sondevoeding af en toe omhoog komt. Je bed wordt om die reden weer in de anti-trendelenburg positie gebracht (hoofdeinde omhoog). 

Tijdens de officiële opening van het paviljoen mogen we binnen kijken en je nieuwe kamer bewonderen. Ik kan niet nalaten alvast wat plantjes op de vensterbank te zetten. De Voortgezette Klinische Behandelafdeling is van de nieuwste technische snufjes voorzien en de zachte kleuren lachen ons toe. Gelukkig vind jij je nieuwe kamer ook „Mooi“. De dagen daarna moet je vaak hoesten en slaap je veel.

De verhuizing verloopt gestroomlijnd, maar is toch ook erg hectisch, mede door langdurig stroomuitval 's middags. Je ondergaat de drukte rustig en ik ben bij je. Tót het moment dat ik gebeld word over mijn moeder, zij is kortademig en ligt aan de zuurstof. Ze is 95 jaar, zou ze mijn aanstaande verjaardag nog halen? 

Op de middag dat ik mijn verjaardag bij mijn moeder in het verzorgingshuis vier, is ze gelukkig weer wat opgeknapt en geniet zienderogen van de gezelligheid met haar familie. 

Met jou gaat het ondertussen helemaal niet goed. Je wilt niet mee wandelen, je blijft maar moe, de sondevoeding komt steeds omhoog, je hoest veel en klinkt erg vol. Je slijm is zó taai, het lijkt wel kauwgum en plakt op je kin en je kleren. En weer maak ik mee dat je moet overgeven en er bijna in stikt. Ik help je zo goed als ik kan en roep om hulp, maar niemand hoort me. 

Dit is 'mijn straf' denk ik nu, want de sondevoeding blijkt geen oplossing te zijn. 

Ik draag mijn zorgen over aan de dienstdoende zuster. 

Het is precies op de dag van mijn verjaardag dat ik je onderuitgezakt in je rolstoel aantref. Ik ga met een bezorgd hart bij je zitten. Al gauw begin je te hoesten en moet je overgeven. Ik zet de sv-pomp op stop, maar je blijft hoesten en overgeven. Gelukkig is de arts nu snel ter plekke. Je hebt koorts en je longen zitten he-le-maal vol. Je moet direct worden opgenomen in het Medisch Centrum waar je zuurstof krijgt, antibiotica en prednison i.m. 

Je suft en kreunt in je bed. Ik vraag me af of dit ooit nog goed gaat komen. 

Langzamerhand gaat het beter en na een week mag je met ontslag. Je bent een Kanjer ! 

De sondevoeding wordt nu 24h/dg gegeven in lage druppelsnelheid. 

En dan is Mem (mijn moeder) stervende. Mijn zus en ik zijn zoveel mogelijk bij haar. 

Ze is langzaam uit het leven weggegleden. We kijken dankbaar op haar leven terug. 

Je wilt mee naar de crematieplechtigheid, maar of dat een goed idee is?