De tandarts verwijst Geert naar het ziekenhuis. Daarna besluiten ze samen voor een PEG-sonde te kiezen waardoor de sondevoeding rechtstreeks de maag in gaat en Geert niet meer hoeft over te geven.

Overgeven

Al zo'n twee jaar leef je voornamelijk op Nutridrink en sap, het laatste jaar met behulp van een rietje. De medicijnen krijg je met wat vla of appelmoes. Het slikken is steeds moeilijker voor je, ook al wordt alles ingedikt en proberen we in overleg met de diëtiste, van alles uit. Je moet veel hoesten, je luchtwegen zitten regelmatig vol en soms heb je een antibioticakuur nodig. 

Steeds vaker weiger je te drinken en dat baart me zorgen. Wanneer je uiteindelijk van de dorst wel wat wilt hebben, drink je het dusdanig snel op dat het niet veel later in golven weer omhoogkomt terug in je mond, waardoor je het nogmaals moet zien door te slikken of je geeft het over. Ik vraag me af of je voldoende vocht binnenkrijgt. Het maakt me bang. 

Wanneer ik bij je ben en we gaan wandelen, merk ik dat je kunt ontspannen en dat bevestig je regelmatig met het woordje: „Mooi“ of „Mooie rit“. Als ik je vraag of alles naar wens is krijg ik steevast „Ja“ als antwoord. Soms gaan we naar het kerkje. Dan geniet je van de sfeer, de muziek en samenzang. Maar als het weer tijd wordt om afscheid te nemen zeg je: „Doorgaan“ en ben je onrustig en afwerend. 

Omdat je weigert je gebit te laten poetsen, ga ik met je mee naar de tandarts. Wonderwel ben je daar bereid je mond te openen. Het is alsof je daarmee aangeeft: Help mij! Samen met de tandarts bekijk ik de staat van je gebit en dat ziet er zoals verwacht, niet best uit. Allemaal plaque, rottende en loshangende kiezen. Een verwijzing naar het ziekenhuis is noodzakelijk. 

Ook in het ziekenhuis werk je goed mee. Voor de X-foto's van je gebit zit je op mijn schoot, zodat ik je lijf en hoofd in de juiste stand kan vasthouden. De tandarts besluit tot gebitsextractie onder een roesje. Alleen je voortanden boven blijven zitten. De dagbehandeling verloopt zonder noemenswaardige problemen. 

Eenmaal terug op 'je plekje' in de huiskamer van het verpleeghuis lijk je opgelucht. 

Gedragsmatig gaat het nu ook beter met je. Wat moet je een pijn hebben gehad aan dat vreselijke gebit, ondanks de pijnstillers die je daarvoor kreeg. Met de voortanden die zijn blijven zitten bijt je tijdens het drinken steeds het rietje dicht. Geef je daar misschien mee aan liever niet te drinken of doe je dat per ongeluk? 

Het komt nu regelmatig voor dat de Nutridrink en later ook de Nutri Juice Style omhoog komt en je daardoor met een grote golf moet overgeven. Omdat het slijm erg dik en taai is 'blijf' je er bijna in. Je gezicht loopt paars aan, je wordt drijfnat van het zweet en je laat urine en ontlasting lopen. We verwijderen snel het tafeltje van je rolstoel, buigen je iets voorover, kloppen op je rug en proberen het taaie slijm uit je mond te trekken. Nadien moet je nog urenlang hoesten en ben je totaal uitgeput. Na zo'n incident sta ik te trillen op m'n benen en zweet net zo hard mee.

Opnieuw wordt antibiotica en prednisolon gestart, want je longen zitten vol. Je verslikt je vaak, hoest veel, hebt af en toe de hik, je wordt stiller en suffer, soms hoor ik je even kreunen. Gelukkig zijn er ook dagen dat het wat beter met je lijkt te gaan. 

Er wordt een extra bespreking ingepland over je verslikproblemen. Tijdens dit MDO (multidisciplinair overleg) wordt de arts opgeroepen, omdat jij weer moet overgeven. Ik ren voor de arts uit en zie je in ernstig benauwde toestand. Wanneer we veel later die middag het MDO voortzetten vraag ik of een PEG-sonde (percutane endoscopische gastrostomie/ t.b.v. sondevoeding rechtstreeks in de maag) voor jou een oplossing kan zijn. 

De arts legt uit dat ik daardoor 'het leven van mijn man verleng en daarmee ook zijn lijden.' Wel zou hij een gastroscopie (kijkonderzoek slokdarm, maag en eerste deel twaalfvingerige darm) willen laten doen en advies vragen aan de maag-darm-leverarts. 

Ik mag de beslissing nemen en dat vind ik erg moeilijk. 

Als ik aan je vraag of je voor onderzoek van je maag naar het ziekenhuis wilt, antwoord je bevestigend. De onderzoeken verlopen goed, de specialist kan geen afwijkingen vinden, er is geen contra-indicatie voor het plaatsen van een PEG-sonde. 

Je lijkt de uitleg van de arts te begrijpen en je zegt „Ja“ wanneer ik het je later nog een paar keer uitleg en vraag of je aan je maag geopereerd wilt worden. 

Nu wil het feit dat je door enkele wijzigingen in medicatie en voeding, op dit moment nauwelijks meer hoeft over te geven. 

Aan de andere kant komt de voeding wel steeds omhoog in je mond, drink je amper een liter per dag en ben je afgevallen. Daarbij is je conditie op dit moment nog goed en de verslikproblemen zullen niet door een wondertje vanzelf overgaan, integendeel. 

Ik geef de toestemming; lieverd we gáán ervoor. 

Afgezien van de rede, zegt mijn hart dat het goed is. We hebben nog zoveel mooie momenten samen, bijv. tijdens een wandeling of als we naar het kerkje gaan.