Clara brengt Geert naar een andere locatie. Het wordt een zoektocht naar de juiste plek. Daarna overlijdt haar vader. Geert steunt haar en is bij de crematie.

Van hot naar her

In een zgn. slecht-nieuws-gesprek krijg ik te horen dat Geert niet langer op deze groep kan blijven. Hij moet hier zo spoedig mogelijk weg. Het is voor de veiligheid van de andere bewoners. Geert trekt of duwt hen omver. Hij krijgt nieuwe medicatie voorgeschreven. Natuurlijk weet ik van zijn gedragsproblemen, maar nu word ik voor een voldongen feit geplaatst. Ik had Geert al eens aangemeld bij Heemhof in Apeldoorn, al is dat erg ver weg. 

Omdat ik verder ook niet weet waar hij op korte termijn naar toe kan, gaat de arts met Heemhof contact opnemen. Stiekem hoop ik dat er voorlopig geen plaats vrij is en dat Geert door de nieuwe medicatie wat rustiger wordt, dan mag hij misschien toch blijven. Even lijkt het daar ook op, maar nu zie ik wel in dat het zo niet langer kan. Geert wil alles bepalen, is zeer dwingend, trapt deuren open en 'rollebolt' met bewoners. De medicatie wordt verhoogd. Bij herhaling vertel ik hem dat hij lief is, ook al heeft hij boze buien. Ik ben bang, dat er anders niet veel overblijft van zijn waarschijnlijk reeds lage zelfbeeld. 

Voor kennismaking en rondleiding reis ik af naar Heemhof. Het is er prima, maar toch loop ik huilend met de zuster mee. Wat ik zie confronteert me en ik ben erg moe. Geert kan er ter observatie 2 weken opgenomen worden. Ik vertel hem dat het een soort vakantie is, maar Geert wil “geen verandering”! 

Ik breng hem zelf naar Apeldoorn en richt zijn kamer in. We kopen een bloemetje voor op de tafel. Het weekend logeer ik twee nachten in de Stayokay, huur daar een kleurrijke fiets en ben op die manier 3 dagen bij Geert op bezoek. Hij ligt op bed als ik kom en is nogal verbaasd dat ik er ben. Geert wil het liefst op zijn kamer blijven, op de stoel zitten en naar de grond staren. Ik vind dat maar niks en wil hem vandaag nog mee terug nemen. Het doet me zeer hem zo alleen te zien, maar de zuster vindt het geen goed plan. 

Tijdens mijn tweede weekend in Apeldoorn krijg ik het bericht dat mijn vader plotseling is overleden. Er moet van alles geregeld worden, ik moet direct terug. Geert geeft aan dat hij bij de crematie aanwezig wil zijn. De observatieperiode in Heemhof wordt daardoor korter. Een paar dagen later rijd ik weer naar Apeldoorn om Geert op te halen. Op de terugweg zit 'meneer' zeer tevreden naast me in de auto. We gaan nog even bij het huis van mijn vader langs, waar hij ligt opgebaard. Geert blijft langdurig kijken naar mijn vader en geeft hem dan, onhandig maar toch, twee zoenen op het voorhoofd. Dit vertedert mij enorm. 

Tijdens de crematieplechtigheid zit Geert naast me en houdt mijn hand vast. Wanneer ik het even moeilijk heb knijpt hij zachtjes in mijn hand. Ook na afloop blijft hij rustig zitten. Een zeer knappe prestatie voor iemand met veel onrust en gedragsproblemen. Ik ben erg trots op hem en bedank hem voor zijn liefdevolle steun. 

Dan krijg ik van de arts te horen dat Geert met spoed wordt overgeplaatst naar een andere afdeling binnen het verpleeghuis, daar zijn de bewoners minder kwetsbaar. Ik voel hier he-le-maal niets voor, maar Apeldoorn vind ik ook geen optie meer, omdat het me veel te ver is. Daarom bezoek ik enkele instellingen in de omgeving en maak dan een keuze. Tot daar plaats is moet Geert naar die andere afdeling. Hij brengt zijn dagen voornamelijk door in een donkere driepersoons slaapkamer. Ik heb hier veel moeite mee. Inmiddels ben ik ziek thuis met een burn-out, mijn krachten zijn op, ik ben zó moe! 

Eerder dan verwacht komt een plekje vrij in het verpleeghuis van mijn keuze. We hebben er veel zin in en verhuizen vol goede moed. Maandenlang is Geert daar zeer onrustig en erg agressief. Men heeft de handen meer dan vol aan hem. Ook ik krijg er soms van langs en vrees dat hij vanwege zijn ernstige gedragsproblemen ook hier niet kan blijven wonen. 

Inmiddels gaat het veel beter, Geert is rustiger, lijkt vertrouwen te hebben in de structuur van de dag. Dit doet mij ontzettend goed. Ik geniet van de kleine dingen samen. Iedere zondagmiddag maken we een autoritje, dat voelt intiem en warm. Ik vertel hem dan vaak dat ik heel veel van hem hou en Geert antwoordt steevast met: “Mooi hè”. 

Ja lieverd, dat is heel mooi.

Op verzoek van Clara heeft een kunstschilder dit portret van Geert gemaakt tijdens het eerste jaar van zijn verpleeghuisopname. Hij was al behoorlijk ziek en kreeg veel medicatie om rustig te blijven.