Monique schrijft hier over het grote verlies van haar lieve poezenkindje Tiamo. Tiamo sliep vredig in en is individueel gecremeerd. De as staat bij Monique thuis in een door haarzelf uitgekozen urn. Tiamo is 16 jaar geworden

Ik moet afscheid nemen van mijn poezenkindje

Tot mijn grote verdriet heb ik het besluit moeten nemen om mijn dierbare poezenkindje Tiamo te laten euthanaseren door de dierenarts. Op Eerste Paasdag van dit jaar kreeg ik bij de spoedkliniek de vreselijke diagnose dat Tiamo een onbehandelbare tumor in haar keel had. Vanaf dat moment tot de dag van de euthanasie, heb ik zoveel en zo goed mogelijk afscheid van mijn lieve meisje genomen. Ik heb zelfs de laatste 4 nachten voor haar euthanasie bij haar op de bank geslapen. Ik wilde zoveel mogelijk dichtbij haar zijn. [foto Tiamo, staat in drive]

Het afscheid

25 april 2019 was het vreselijke moment daar en moest ik voorgoed afscheid nemen van mijn lieve, mooie meisje. Ik heb een dierenarts (niet mijn eigen dierenarts) gevonden, die thuis euthanaseert. Ik heb hiervoor gekozen omdat ik Tiamo zoveel mogelijk stress wilde besparen. Tiamo was altijd erg gestrest bij de dierenarts in de kliniek. Ik heb hier geen moment spijt van.

Rustig in slaap gevallen

Tiamo is in een vredige en rustige, eeuwige slaap gevallen met haar kopje in mijn linkerhand. Met mijn rechterhand streelde ik haar wang, waarbij ik niet kon stoppen met huilen. De betreffende dierenarts was gedurende het hele proces heel erg zachtaardig en respectvol naar Tiamo en mij toe, 

Tiamo is nu weer bij mij thuis

Na de euthanasie heeft de dierenarts Tiamo meegenomen in een speciaal doosje met een zacht dekentje erin, zodat ze naar het dierencrematorium gebracht kon worden. Ik heb gekozen voor een individuele crematie omdat ik Tiamo na haar crematie absoluut weer thuis wilde hebben.

Ook door het crematorium zijn Tiamo en ik heel respectvol behandeld. Ik kreeg zelfs een sms’je van het crematorium een paar minuten voordat de crematie van Tiamo zou beginnen op 29 april 2019. Vanaf dat moment heb ik thuis, gedurende de gehele crematie van ongeveer een uur, nogmaals in gedachten afscheid genomen van mijn lieve meisje. 30 april 2019 heb ik samen met mijn mentor Petra, Tiamo in haar door mij uitgekozen urn, opgehaald bij het crematorium.

Nog heel dichtbij

Tiamo is 16 jaar oud geworden en was vanaf dat ze kitten was bij mij. 16 jaar is voor een Perzische kat zeer oud en ik heb genoten van elk moment met haar. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik de trotse poezenmama mocht zijn van dit bijzondere poezenmeisje. Ik heb ontelbaar mooie herinneringen, die ik voor altijd zal koesteren. Tiamo en ik zijn vanaf dag 1 tot het moment dat ze overleed "me and my shadow" geweest. Ik mis haar ontzettend. Al haar spulletjes staan nog waar ze stonden op het moment dat ze overleed. Ik denk niet dat ik ooit emotioneel sterk genoeg zal zijn om haar spulletjes weg te halen... en dat hoeft ook niet. Juist door het zien van haar urn en haar spulletjes voelt zij nog heel dichtbij. 

Mijn dagen zijn nog nooit zo lang en eenzaam geweest nu Tiamo niet meer bij mij is!  

Monique