Er is een nieuw jaar aangebroken. Ellen vertelt hoe het met haar gaat en wat voor veranderingen er in haar leven zijn.

Het begin van een nieuw jaar

Nieuwe jaar

Het nieuwe jaar is weer begonnen en het vliegt voorbij. Bij het BovenIJ Ziekenhuis, de organisatie  waar ik 31 jaar heb gewerkt als afdelingssecretaresse, ben ik eind 2020 begonnen met vrijwilligerswerk. Het eerste jaar heb ik op de afdelingen de bloemen verzorgd en praatjes gemaakt met de patiënten. Toevallig is mijn vroegere afdelingshoofd daar begonnen als hoofd Vrijwilligers en zodoende werk ik weer met haar samen.

Ik heb een elektrische fiets nodig

Na 1,5 jaar houd ik even een pauze in het vrijwilligerswerk omdat het fietsen op een gewone fiets erg zwaar wordt. Ik ga nu eerst kijken naar een elektrische driewieler, omdat ik dat nu nog kan leren. Alles wordt inmiddels wat moeilijker. En vaak staat er toch een stevige wind en dan is een elektrische fiets ook wel fijn. Ook maakt dit me stabieler. Bij het schrijven van de volgende column hoop ik er één voor de deur te hebben staan. Het noodfonds van de gemeente Amsterdam gaat hem waarschijnlijk betalen omdat ik helaas de financiën hiervoor niet heb. 

Hoe gaat het met mijn zoon?

Mijn zoon is begonnen met autorijlessen. En dat gaat heel goed. Half april 2022 doet hij proefexamen en op vrijdag 13 mei 2022 gaat hij zijn echte rijexamen doen. Gaat deze datum hem geluk brengen? Uiteraard hopen wij van wel! Werk zoeken blijft wel lastig voor hem. Soms lukt het hem om tijdelijk werk te vinden. De nieuwe slang, die mijn zoon had, is helaas overleden. Ze had problemen met mondrot en daarom hebben we moeten besluiten om haar te laten inslapen. 

Mijn huisdieren

Zelf heb ik drie katten (twee Europese korthaar katten en één Noorse boskat). Daarnaast heb ik ook nog een hond. Deze hond komt uit Spanje en hij wordt volgende maand alweer 10 jaar oud. Ik heb hem gekregen toen hij vier maanden was. Het is een ruwharig hondje! Ik merk wel dat het een ouwe mopperkont gaat worden, maar we genieten nog elke dag van hem. Met regen wil hij niet naar buiten, maar sneeuw vindt hij wel geweldig.  

Slecht nieuws

Vorige keer schreef ik dat één broer zich nog niet had laten testen! Ondertussen heeft hij dat wel laten doen. Hij was er echt van overtuigd dat hij de ziekte van Huntington niet zou hebben omdat zijn broers het ook niet hebben. Maar helaas kreeg hij slecht nieuws en heeft hij, net als ik, 41 repeats. Dit was wel een enorme klap in zijn gezicht, omdat hij het niet zag aankomen. Hij is, samen met zijn vrouw, een weekend heel verdrietig geweest en ze hebben toen de draad weer opgepakt. Hij heeft namelijk nog geen symptomen en wordt dit jaar 64. Dus dat is wel weer fijn. Alleen de dingen, die ze nog heel graag willen doen en die ze voor later wilden bewaren, halen ze nu naar voren. Hij heeft twee kinderen met wie hij geen contact heeft. Zijn huisarts heeft aangeboden om contact met deze kinderen te zoeken over de uitslag van mijn broer. Wij weten niet of dat gelukt is, maar ik hoop het wel. Dit betekent echter wel weer een hele familie die in de stress is. 

Tot de volgende keer!

Ellen