Ellen Damen heeft van haar moeder de ziekte geërfd. Haar moeder is helaas inmiddels overleden aan Huntington.

Het overlijden van mijn moeder

Triest  nieuws

Mijn moeder is afgelopen september overleden. De laatste zes weken voor haar overlijden is ze gestopt met eten. Ze dronk nog wel, in het begin heel veel, maar daarna steeds minder. Ze bleef alert en was blij als ik of haar andere kinderen kwamen. Ze heeft het lang vol gehouden en het was voor ons kinderen vreselijk om te zien. Ze woog op het laatst minder dan 45 kilo! 

Een mooi afscheid

We hebben besloten om de kist dicht te laten. Mijn zus en ik hebben haar verzorgd, aangekleed en haar favoriete kussentje onder haar hoofd gelegd. We hebben een mooie rouwkaart gemaakt met een roze Hortensia bloem erop. Ze had voor haar afscheid een mooie bordeaux rode auto en prachtige bloemen. Ze hield erg van bloemen en kleur. Mijn oom en ik hebben een toespraak gehouden en er werden mooie foto's getoond. Het was een mooi afscheid.  

Hoe gaat het nu met mij?

Met mij gaat het op zich goed met hier en daar een dipje. Het is ook een beetje een dubbel gevoel, aan de ene kant wil je je moeder niet kwijt, maar aan de andere kant zijn we blij dat ze nu rust heeft. 

Omdat ik nu weer meer tijd heb, ben ik ook weer begonnen met de loopgroep in Katwijk. Vooralsnog gaat het goed met de taxi en ik hoop dat dat zo blijft. Het was gezellig en goed om bij de groep te zijn. Ik ken sommigen al een tijdje en je leert elkaar steeds beter kennen. Er lopen nu wel meer mannen dan vrouwen, maar dat maakt het niet minder gezellig. En soms ben ik de enige vrouw, de fysiotherapeut niet meegerekend. En als zij niet meegaat, dan ben ik echt de enige vrouw! 

Het is heerlijk om in de duinen te lopen en even bij te kletsen, maar het is ook best zwaar. De ene keer lopen we alleen kilometers, ook door het zand. En soms wat minder kilometers, maar dan met een oefening erbij. Ik merk wel aan mijn conditie dat ik een tijd niet geweest ben. Thuis loop ik ook veel met mijn hondje, maar dat is toch anders. Mijn hond Billy heeft ook niet altijd zin om veel te lopen, hij is een beetje lui.

Mijn slang

Even een uitleg bij de foto met de slang. Dat is Vito, een Birmese python! Hij is nu een stuk groter, bijna drie meter lang en heel rustig. Hij is van mijn zoon Bram en die zorgt er heel goed voor. Hij heeft een hok gebouwd van twee bij een meter twintig en Vito kan zich prima bewegen. Bram heeft er sinds kort weer een nieuwe slang bij, een kattenoog, maar die blijft gelukkig klein! Het lijkt soms wel een dierentuin bij mij! We hebben ook nog drie katten.  

Tot de volgende keer.

Ellen