Clara krabbelt langzaam op na de dood van Geert. Ze mist hem enorm en moet een nieuwe balans zoeken voor zichzelf. Ze stort zich in het vrijwilligerswerk en besluit zich in te schrijven voor het nieuwe appartementencomplex.

Het eerste jaar zonder Geert...

Na de hectische tijd van het onverwacht overlijden van Geert, de crematie, het opruimen van zijn oude 'plekje' en het afscheid nemen van alle medewerkers van de afdeling, raak ik in paniek door angst voor verdriet, eenzaamheid en leegte.

Ik stort mij dan ook zo snel mogelijk op vrijwilligerswerk, waar ik andere mensen leer kennen, geniet van nieuwe ervaringen en alle aandacht. Bijna iedere dag ben ik er te vinden, ook in de weekenden. Ik werk als gastvrouw in het senioren restaurant en als verkoopster in het winkeltje van een Zorginstelling hier in het dorp. Mijn moeder heeft daar een paar jaar gewoond, dus het is voor mij een vertrouwde omgeving.

Ondertussen maak ik me zorgen, want ik barst van de energie, of is het adrenaline. Ik voel geen verdriet en kan niet huilen. Daar schaam ik me voor, durf er met niemand over te praten en vraag me serieus af of ik wel normaal ben.

Na enkele maanden word ik door moeheid gedwongen gas terug te nemen, waardoor subtiele emoties af en toe kans zien door de angst barrière heen te breken.

In mij hunkert het naar geborgenheid en een arm om me heen.

Wanneer uiteindelijk de echte huilbuien komen voelt dat voor mij als een bevrijding en opluchting, want ik mis Geert zó ontzettend: zijn lieve magere koppie, zijn prachtige, soms smekende ogen, hoe lief hij naar me kon kijken, zijn stem, de verrassende volzinnen, zijn zachte handen, zelfs zijn protesten en ongeduld zijn me dierbaar.

Ook mis ik het intens beleven van seizoenen en natuur door onze wandelingen in serene stilte, jaar na jaar, hij met zijn pet op en de plaid over.

Kortom ik mis het contact met mijn lief en dat voelt zwaar en doet zeer.

Mijn lijf begint om aandacht te vragen en ik stap de medische 'molen' in. Er is sprake van 'achterstallig onderhoud'. Uit diverse onderzoeken blijkt dat ik op wat ongemakken na, gezegend ben met een goede gezondheid. Daar ben ik dankbaar voor, maar voel me soms schuldig ten opzichte van zieke mensen, want wie ben ik........

Het slapen gaat nu beter en ik word rustiger.

Herinneringen strijden om voorrang: weet je nog...., weet je nog....!

Mooie en lieve momenten wisselen zich af met nare of heftige voorvallen. Bijvoorbeeld over onze confrontaties uit de tijd vóór de diagnose, toen Geert nog thuis woonde en ons leven langzaam een onbegrepen hel werd. Ik vind het vreselijk jammer dat we allebei jarenlang zo hebben moeten lijden, omdat we niet wisten wat de oorzaak van de gedragsveranderingen was.

Ik vraag me weleens af of ik de laatste jaren van zijn ziekte goed genoeg naar hem heb geluisterd. Wat ging er in hem om, wat heeft hij duidelijk willen maken en heb ik niet begrepen. Waar ben ik aan voorbijgegaan en voelde hij zich dan eenzaam of in de steek gelaten. Hierop is geen antwoord, maar het blijft me wel bezighouden.

In het dorp is een appartementencomplex voor senioren in aanbouw, waarvoor ik in aanmerking kan komen. Het zit boven winkels en heeft een lift, het is dus future proof!

Het kost me een paar slapeloze nachten, maar dan besluit ik het te doen. Ik vind het erg spannend allemaal, het is een hele stap voor mij. Gelukkig heb ik nog even de tijd om aan het idee te wennen.

Omdat ik veel kleiner ga wonen besluit ik de as van Geert te begraven.

In een eeuwenoud bos vind ik een rustige plek, waar ik zijn as in een 'bedje' van rulle aarde strooi en het bedek met een deken van verdorde bladeren en takjes.

Op dat moment zingen vogels hun hoogste lied en schijnt een bundel zonlicht precies op ons neer. Ik koester mijn gezicht in de warme stralen en weet dat het goed is.

Ik ga vaak naar zijn 'plekje' toe, even kijken hoe het is.

Ter nagedachtenis aan Geert (en andere overledenen) wordt een Herdenkingsdienst gehouden in het kerkje waar we vaak samen zijn geweest.

Geert wordt als eerste genoemd en ik mag een kaars aansteken voor hem. Boven de kaarsen hangt een bord met zijn naamplaatje er op.

Het is mooi op deze wijze de herinnering aan een dierbare levend te houden.

Naast het verdriet om het gemis, ben ik ook in staat te genieten van het leven.

Ik weet zeker dat Geert graag wil dat het goed met me gaat.

Over een paar maanden krijg ik ook een nieuw 'eigen plekje'.

Ik laat veel achter, maar mijn liefde voor Geert neem ik mee.

Liefs, Clara