Heleen krijgt steeds meer problemen met haar functioneren in haar huidige woning en Christien gaat op zoek naar een aangepaste woning voor haar zus.

Op zoek naar een nieuw huis

Heleen krijgt steeds meer problemen met haar functioneren in haar huidige woning en zou eigenlijk naar een aangepaste woning moeten. Regelmatig vertellen we Heleen dat we een nieuw huis voor haar zoeken. Dat begrijpt ze niet, want ze heeft een mooi huis. Toch schrijven we haar bij de woningbouwvereniging in voor een andere woning. 

Het duurt vanwege omstandigheden bijna twee jaar tot er een geschikte woning vrij komt. Het is de helft van een duplexwoning op de begane grond aan een levendige straat.

De gezinshulp van Heleen had een oude moeder die vanwege haar leeftijd niet langer zelfstandig kon wonen. Zij ging verhuizen en zo kwam deze woning beschikbaar. Het kostte ons veel moeite om Heleen te bewegen om te gaan kijken.

Na 2 jaar zoeken…

Eindelijk is het zover. Met nietsziende ogen loopt Heleen door het huis. Als we in de keuken aanlanden vertoont ze wat leven. Een ouderwets keukentje wat haar ogenschijnlijk wel aanstaat. 

Het is de bedoeling dat zoveel mogelijk, vloerbedekking e.d. in de woning achterblijft, dan kan Heleen zo over. Maar Heleen praat niet meer over verhuizen. Toch besluiten moeder en ik de woning te aanvaarden ten behoeve van Heleen.

Wanneer we de woning weer bezoeken, blijkt alles door de woningbouwvereniging er toch uit gehaald te zijn. We zijn hevig teleurgesteld. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat wij de woning opnieuw volledig moeten stofferen? Dat is tegen de afspraken. Het huilen staat ons nader dan het lachen.

We moeten wel verder… 

Met de woningbouwvereniging wordt afgesproken dat ze een aantal kleine aanpassingen zullen aanbrengen. Als men toch aan de slag gaat, dan maar meteen rekening houden met de beperkingen van Heleen. Een douchestoeltje, thermostatische mengkranen enzovoort.

Nu er dan toch verbouwd wordt, vraag ik of men een slaapkamer bij de woonkamer wil aantrekken. Dat verschaft Heleen wat meer loopruimte. Hierin zijn ze me niet ter wille. Maar als ik dat particulier laat doen, verlenen ze mij wel toestemming.

Via, via, vind ik iemand bereid om in de avonduren die klus te klaren. En het wordt mooi. Mooi in mijn ogen. Maar hoe zal Heleen reageren? We kunnen niets met haar overleggen, want haar reactie: “ze heeft een mooi huis” is nog steeds dezelfde.

De ouderwetse keuken, waar ze enigszins positief op reageerde, bestaat ook niet meer. Help, alles is gesloopt. Renovatie! Hier moet ook aan gewerkt worden.

Dagelijks besteden moeder en ik tijd aan de woning. In de slaapkamers moeten zeven lagen behang verwijderd worden. Een vriend hanteert de schilderskwast en in de avonduren gaat hij met een familielid behangen.

Als ik Heleen vraag of ze meegaat om vloerbedekking uit te zoeken, zegt ze: “Maar ik hoef geen vloerbedekking, want ik heb toch plavuizen, dat vind ik mooi”. En zo reageert mijn zus, die er niets van begrijpt. Ik probeer me in haar te verplaatsen en zoek vloerbedekking uit waarvan ik denk dat het aan haar smaak beantwoordt. Voor de woonkamer en de slaapkamers hetzelfde en voor de keuken en de hal een mooie vinyl met houtstructuur. Alles moet een landelijke uitstraling krijgen.

Eindelijk…

Het eindresultaat is verbluffend. Zelfs de tuin wordt onder handen genomen. Wij zijn zo ongeveer overspannen, maar de klus is geklaard.

Christien