Na steeds meer kleine ongelukjes wordt het Christien duidelijk dat Heleen niet meer kan en mag autorijden. Heleen belandt in de cel…..

Steeds meer ongelukjes…

Toen Heleen en haar man Sander uit elkaar gingen, had Heleen geen auto meer tot haar beschikking. Gelukkig! Doodsangsten stond ik uit als ik haar zag rijden. Enkele maanden later belde Heleen enthousiast dat zij de auto terugkreeg van Sander. Waarom? Wat had Sander daarmee voor? Tegen mijn moeder noemde ik het een poging tot doodslag. Zo mag ik niet redeneren, maar het was onverantwoord van hem. Moeder relativeerde. Toch fijn dat Heleen weer mobiel was. En ongelukken? Och, het ging altijd goed. Maar hoelang nog? 

Dat heb ik geweten. Regelmatig kleine ongelukjes met blikschade. Christien handelde de schade wel weer af… Tot de auto total loss gereden werd. Dat hoofdstuk kon ook weer afgesloten worden, dacht ik….

Maar…. Heleen komt op een goede – of moet ik zeggen kwade – dag met een andere auto aanzetten. Help! Allerlei visioenen van doemscenario’s trekken weer aan mij voorbij. Moet ze eerst iemand doodrijden?

Na opnieuw een ongelukje neem ik contact op met de politie. Ik krijg de agent aan de telefoon, die bij de aanrijding aanwezig is geweest. Ik vertel dat zij ziek is en dat ik hun verantwoordelijk houd voor eventuele ongelukken met letsel. Ik word afgeblaft door hem. Hij heeft haar gesproken er is niets mis met haar. Ik ben met stomheid geslagen.

Het laatste ongelukje: Ik heb boodschappen gedaan en bij thuiskomst krijg ik moeder aan de telefoon. Nogal overstuur. Heleen zou op het politiebureau zitten en wat er gebeurd is, heeft ze niet helemaal begrepen. Politie gebeld. Inderdaad is Heleen meegenomen naar het bureau en ik mag haar ophalen.

In de boeien…

Wat is er gebeurd? Heleen heeft haar vaste ritueel op de dinsdagmiddag. Naar de bank en dan boodschappen doen. Bij het parkeren schampt ze een auto, maar Heleen loopt weg. Ze moet naar de bank. Vaste rituelen mag je niet doorbreken. Bij het verlaten van de bank wacht de politie haar op. Of ze mee wil gaan om de aanrijding af te handelen. Maar dat kan in de ogen van Heleen niet. Ze wordt boos, zelfs agressief. Uiteindelijk wordt ze voor de keus gesteld, meewerken of in de boeien. Het worden de boeien. Van iemand die het heeft zien gebeuren, hoor ik dat ze zoveel verzet pleegt, dat de agent in de auto belandt met Heleen boven op hem. Triest en hilarisch.

Ze is in de cel beland en daar ook nogal tekeer gegaan. In alle consternatie is Robby, haar hond, er tussenuit geknepen. De politie moet er achteraan en als Robby ook in de cel zit, wordt Heleen rustig.

Heleen krijgt haar rijbewijs terug…. onbegrijpelijk

Achteraf kun je er vreselijk om lachen. Maar het verhaal is nog niet ten einde. Het rijbewijs wordt ingenomen. Heleen tekent daarvoor. Echter twee weken later: Een brief van de Rechtbank. Heleen opent nooit post. Dat is mijn taak. En dat is in dit geval ook maar gelukkig. Want wat schetst mijn verbazing? Zij mag haar rijbewijs weer ophalen!!

Onder het mom van: Papieren die ik nodig heb voor de verzekering, neem ik de brief mee. Woedend ben ik. Zij krijgt haar rijbewijs echt niet terug!

Dan een brief van de rechtbank dat Heleen moet voorkomen i.v.m. verzet tegen een ambtenaar in functie. Dat vertel ik haar maar niet. Via de Vereniging van Huntington heb ik iemand bereid gevonden, die op de rechtszitting aanwezig wil zijn. Zelf ben ik er ook. Ze wordt schuldig bevonden, echter er wordt afgezien van strafvervolging.

Een opsteker voor mij was het feit dat de aanklager even de zware taak van mantelzorgers benoemde. Eindelijk begrip.

Christien