Op een winderige nazomerdag kwamen 27 leden van de VvH naar het Watersnood-museum in Ouwerkerk (bij Zierikzee) waar een hartelijke ontvangst wachtte: een welkomstwoord en koffie/thee met heerlijk gebak. Sommige leden kenden elkaar al langer;  enkele nieuwe leden werden al snel in de groep opgenomen. Er was veel uitwisseling en een luisterend oor voor elkaar; de sfeer was gemoedelijk en vertrouwd.   

Na de uitstekend verzorgde lunch nam één van de vrijwillige gidsen ons mee het museum in. We liepen door de gebouwen (“caissons”) met diverse thema’s: eerst het deel waar de aanloop naar de watersnoodramp zichtbaar en hoorbaar was. Door de gebrekkige communicatiekanalen in die tijd (de nacht van 31 januari op 1 februari 1953) werden de bewoners van de Zeeuwse eilanden helaas veel te laat op de hoogte gebracht van de extreme noodsituatie. De enorme vloedgolven, veroorzaakt door de springvloed in combinatie met zeer zware storm, raasde door Zeeland van noord naar zuid. Tegen dit natuurgeweld was niets bestand. Alle dijken bezweken; een soort domino-effect.

De foto’s, filmbeelden en getuigenissen vertellen indrukwekkende verhalen. Een soldaat, oudste van een gezin met 10 kinderen, verliet na een bezoek zijn ouderlijk huis met de laatste pont. In de daaropvolgende nacht overleefde niemand van zijn gezin het natuurgeweld. Een vrouw die bevallen was op het dak van haar huis, verloor haar baby enkele uren later: niet door verdrinking maar door de extreme kou. Zo zijn er vele verhalen, ook van bijzondere reddingsoperaties. In het volgende caisson zagen we beelden van namen en woonplaatsen van volwassenen en kinderen, op de muren en als bewegende beelden op de vloer: de golven. Ruim 1.800 mensen zijn omgekomen en velen werden dakloos. Derde caisson: foto’s van de massale hulpverlening. Van binnen en buiten Europa werden hulpgoederen aangevoerd.  Zandzakken, matrassen, dekens, voeding waaronder granen, zelfs houten woningen uit Scandinavië.  In het vierde caisson konden we zien hoe de dijken in de jaren na de ramp, hersteld en verzwaard werden en hoe dit uiteindelijk leidde tot de Deltawerken. 

Een indrukwekkend museum. Heel leerzaam dat veel feiten en ook voorwerpen uit die tijd, hier bewaard worden voor de huidige en volgende generaties.

Na de rondleiding konden we verder praten onder het genot van een drankje en hapje. Contacten leggen, elkaars verhalen horen en elkaar ondersteunen met begrip en erkenning. Wat mij trof was de moed en de openheid, van patiënten, partners en andere naasten. Doen wat nog wél kan en genieten van het moment, ondanks alle zorgen. Deze contactdagen, zowel de landelijke als de regionale, voorzien absoluut in een behoefte.

Veel dank aan de Commissie Contactdagen: Lenie, Henk en Nanneke voor het organiseren van deze bijzondere dag! En ook aan Erik (bestuurslid) en de regiocontactpersonen van Zeeland, Brabant en Utrecht voor de opvang van onze leden. Dankzij jullie voelde iedereen zich welkom, gezien en gehoord.

30-9-2026