|
Villa Pardoes en het Zeldzame Ziekten Fonds (ZZF) zijn dit jaar jarig!
Prinses Beatrix Fonds kent ruim € 2 miljoen toe aan wetenschappelijk onderzoek
Wereldcongres van de internationale patiëntenverenigingen (IHA) in Vancouver
Flyer ziekte van Huntington Vereniging van Oefentherapeuten Cesar en Mensendieck
Geen berg te hoog voor Andre de Jonge
Zorgwoningen Westerkaap Cliënten van 55 jaar en ouder die een AWBZ-indicatie en/of een WMO-indicatie voor minimaal 8 uur zorg per week (nodig) hebben en graag naar een nieuwe woning willen verhuizen, komen voor een Westerkaap appartement in aanmerking. OsiraGroep levert van 's morgens 08.00 uur tot 's avonds 23.00 uur zorg op afspraak. Dus ook degenen die hulp nodig hebben bij douchen of wassen, verpleging en begeleiding bij hun dagelijkse bezigheden of huishoudelijke hulp kunnen in deze moderne, comfortabele en prachtige gelegen stadswoningen wonen. OsiraGroep zorgt ervoor dat de bewoners met de juiste ondersteuning en zorg in hun eigen woning op het Westerdokseiland kunnen (blijven) wonen. De medewerkers werken vanuit het zorgsteunpunt, gevestigd op de begane grond in het gebouwencomplex. Hoewel het overgrote deel van deze zorg uit de AWBZ of WMO wordt gefinancierd, moeten cliënten een inkomensafhankelijke eigen bijdrage betalen. Het is mogelijk om huur- of zorgtoeslag aan te vragen. De benodigde woningaanpassingen (WMO voorzieningen) kunnen de bewoners zelf aanvragen bij het Loket Zorg en Samenleven of bij het CIZ.
Voor meer informatie kunt op de volgende link klikken of contact opnemen met Osira Zorgadvies op telefoonnummer: 0800 366 84 79 (gratis) Ria Bremer: ambassadeur Vereniging van Huntington
Als ik in de dikke van Dale kijk, dan staat er bij ‘Ambassadeur’ onder meer: vertegenwoordiger. Vanaf juni 2008, ben ik als ambassadeur van de Vereniging van Huntington uw vertegenwoordiger.
De Kloosterhoeve in Geertruidenberg/Raamsdonkveer. Een in uw kringen ongetwijfeld bekend nieuw wooncentrum voor Huntington patiënten. De Kloosterhoeve wordt prachtig. Gebouwd op een archeologisch monument. Een plek met een geschiedenis die teruggaat naar 1300. Toen een vertegenwoordiger van de Vereniging van Huntington mij benaderde dook ook ik in een stukje geschiedenis. Mijn herinneringen aan de verschillende tv programma’s die ik maakte over de ziekte van Huntington maar vooral ook herinneringen aan een aantal families bij wie Huntington voorkomt kwamen naar boven. De indrukwekkende verhalen over het verdriet, de onmacht, het wel of niet willen weten en het schuldgevoel. Vooral dat laatste kan ik mij nog zo goed herinneren. De moeder die, toen de ziekte zich heftig bij haar manifesteerde, haar opgroeiende dochter vertelde dat de angst zo groot was dat zij het voor Huntington verantwoordelijke gen mogelijk ook had. Ik mocht het gezin volgen toen de dochter zich ging laten testen. Ik was er bij toen ze kon vertellen dat ze gezond was. Maar ik was ook bij het gezin met de drie broers waarvan twee het gen hadden maar één niet. Ook daar speelde een schuldgevoel. Ik heb niet gepiekerd of ik het ambassadeursschap zou aandurven. Als de mensen van de Vereniging denken dat ik een bijdrage kan leveren om een doel van die organisatie dichterbij te brengen, dan doe ik dat graag. U zult mij misschien een keer aantreffen bij een patiëntenbijeenkomst, maar ik zal vooral bij veel van mijn huidige activiteiten in “medisch wonderland” aan U denken en misschien kan dat helpen om bij voorbeeld steun te krijgen voor meer wetenschappelijk onderzoek. Misschien kan ik ergens aan de zijlijn meehelpen in de zoektocht naar een middel dat de ziekte kan remmen of misschien zelfs genezen. Ik ga mijn best doen. Voor u allemaal maar vooral voor die groep die ik zo goed heb leren kennen en die bereid was om mij, en daarmee honderdduizenden anderen, te vertellen wat de ziekte van Huntington eigenlijk is…
Ria Bremer
|

Nieuw op de site
nge wil deze berg graag beklimmen, maar dan ook in het teken van het goede doel: onderzoeks-budget voor de ziekte van Huntington. 